Ακμή

akmiΑιτίες ακμής

Η ακμή είναι μία πολυπαραγοντική δερματική νόσος η οποία προσβάλλει την τριχο-σμηγματογόνο μονάδα και προκαλεί πολύμορφες βλάβες.

Ακμή – παθοφυσιολογία

1) η υπερπαραγωγή σμήγματος από τους αδένες του δέρματος, εν μέρει γενετικά καθοριζόμενη, κυρίως από την τοπική δράση των ανδρογόνων και ιδιαίτερα της διυδροτεστοστερόνης μετά την ενζυμική δράση της 5α-αναγωγάσης
2) το Propionobacterium acnes το οποίο βρίσκεται στο εσωτερικό των τριχοσμηγματογόνων θυλάκων και παράγει λιπάσες οι οποίες διασπούν τα λιπαρά οξέα του σμήγματος και θεωρούνται ουσιαστικοί παράγοντες στην παθογένειά της.
3) Η φλεγμονή, τόσο από το P. acnes όσο και από τη συσσώρευση του σμήγματος και την πίεση στα τοιχώματα του θυλάκου
4) Η στένωση της εξόδου του τριχοσμηγματογόνου θυλάκου, από διαταραχή της κερατινοποίησης των κυττάρων

Η ακμή εκδηλώνεται με διαφορετικές μορφές διαφορετικής έντασης (από ήπια έως πολύ σοβαρή).
– Μη φλεγμονώδεις μορφές ακμής: Πρόκειται για τις πιο ήπιες και κοινές μορφές ακμής που υποχωρούν μετά την εφηβεία και κύρια συμπτώματα τους είναι οι ανοιχτοί και κλειστοί φαγέσωρες
– Φλεγμονώδεις μορφές ακμής: Εδώ κατατάσσονται οι πιο βαριές περιπτώσεις ακμής που δύσκολα υποχωρούν, με συμπτώματα όπως φλύκταινες, οζίδια ή κύστες τα οποία είναι πιθανό να προκαλέσουν ουλές.

Δεν είναι γνωστά τα αίτια αν και είναι πολυπαραγοντική νόσος. Οι παράγοντες που εμπλέκονται στην εμφάνισή της ακμής είναι :

1. οικογενειακό ιστορικό ακμής (κληρονομικότητα)
2. ορμονικές διαταραχές
3. στρές
4. μετά από ερεθισμό του δέρματος
5. χρήση ορισμένων φαρμάκων (λίθιο,ανδρογόνα)
6. χρήση αναβολικών και διαφόρων ναρκωτικών ουσιών
7. χρήση λιπαρών καλλυντικών

Επηρεάζει πολύ την ψυχολογία του καθενός, γι’ αυτό θα πρέπει οι ασθενείς να δείξουν υπομονή γιατί πρόκειται για μια επίμονη και χρονοβόρα πάθηση που μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη.

Θεραπεία ακμής

Η ακμή απαιτεί έγκαιρη θεραπεία προκειμένου να μην υποτροπιάσει και να μην αφήσει ουλές. Επιπλέον, αν δεν γίνει θεραπεία ή δεν επιλεγεί η σωστή θεραπεία, μπορεί να επιμένει για πολλά χρόνια.

Η θεραπεία για τις ουλές ακμής είναι μία μακροχρόνια περίοδος με αρκετές δυσκολίες. Ο σκοπός της θεραπείας αυτής είναι να δώσει στο δέρμα μία πιο αποδεκτή φυσική εμφάνιση.
Η θεραπεία των ουλών ακμής που συχνά χρησιμοποιείται περιλαμβάνει

Χημικά peeling. Στα χημικά πήλινγκ μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλών ειδών χημικές ουσίες, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος. Αυτές, ανάλογα με το βαθμό οξύτητας, μπορούν να δράσουν από πολύ επιφανειακά έως αρκετά βαθιά. Ισχύει και σε αυτή την περίπτωση ότι και γενικότερα, δηλαδή, ο χρόνος αποθεραπείας και η βελτίωση του δέρματος αυξάνονται ανάλογα με την αύξηση του βάθους διείσδυσης.

Ενέσιμο κολλαγόνο. Το κολλαγόνο είναι μία φυσιολογική ουσία του σώματος, η οποία χορηγείται κάτω από το δέρμα, ώστε να τεντώσει και να γεμίσει συγκεκριμένους τύπους επιφανειακών και βαθιών απαλών ουλών.

Μικροαπολέπιση. Αυτή η νέα τεχνική είναι ένα είδος επιφανειακής απολέπισης, χρησιμοποιούνται κρύσταλλοι ώστε να αφαιρέσουν το επιφανειακό δέρμα. Μόνο τα επιφανειακά κύτταρα του δέρματος αφαιρούνται, έτσι δεν έχουμε τη δημιουργία κάποιας ουλής. Συχνά απαιτούνται πολλαπλές εφαρμογές ώστε να βελτιωθούν σημαντικά οι ουλές.

Θεραπεία Λέιζερ. Η συγκεκριμένη θεραπεία χρησιμοποιείται, ώστε να μειώσει το ερύθημα γύρω από τις αλλοιώσεις λόγω της ακμής, καθώς επίσης και να μειώσει το μέγεθος του ιστού της ουλής. Ο τύπος του λέιζερ που θα χρησιμοποιηθεί καθορίζεται από τα αποτελέσματα που θέλουμε να επιτύχουμε με τη θεραπεία.

Χειρουργείο. Μερικές περιπτώσεις των διάσπαρτων κηλιδωτών ουλών μπορούν να αφαιρεθούν μεμονωμένα, δηλαδή κάθε μια ξεχωριστά με την μορφή τομών “punch”. Μέσα από αυτή τη διαδικασία κάθε ουλή αποκόπτεται κάτω από το στρώμα λίπους που υπάρχει, έτσι το αποτέλεσμα της τρύπας που μένει στο δέρμα διορθώνεται με ράμματα ή κάποιο μικρό κομμάτι μεταμοσχευμένου δέρματος.

Θεραπεία χηλοειδών ουλών. Η χειρουργική αφαίρεση δε χρησιμοποιείται συχνά για την θεραπεία των υπερτροφικών ουλών και αυτό γιατί το δέρμα ενός ατόμου που σχηματίζει χηλοειδή ουλή, λόγω ακμής ίσως σχηματίσει και τέτοιου είδους ουλές και μετά το χειρουργείο του δέρματος. Συνήθως οι χηλοειδείς ουλές θεραπεύονται με τη χορήγηση στεροειδών.